Fotografie Journalistiek Vormgeving

2005: Meditatie in vrouwengevangenis

2005: Vorm en Leegte

Wat kan meditatie voor vrouwen betekenen die een gevangenisstraf van jaren uitzitten?
Jan Willis en Marlies Bosch gaven vijf jaar workshops meditatie in de enige vrouwengevangenis in York, Connecticut, VS.

In Time Magazine van januari 2001 werd Jan Willis, professor Boeddhisme (aan de Wesleyan University), geïnterviewd over haar nieuwste boek “Dreaming me”. Joe Lea, leraar van de school van de vrouwengevangenis in York vrorg haar naar de gevangenis te komen. Hij laat geen poging na om bekende mensen binnen te halen, omdat hij de vrouwen met de buitenwereld in contact wil houden. Het grootste deel van de bevolking is, net zoals zij Afro-Amerikaans, daarom leek Jan hem een rolmodel voor de vrouwen:zij heeft iets van haar leven gemaakt.

In de York C.I. gevangenis in Connecticut zitten ruim 1200 vrouwen hun straf uit. Door het strengere drugsbeleid is het aantal gevangenen de laatste jaren dramatisch gestegen. Van de vrouwen die York C.I. bevolken is tachtig procent van Afrikaans-Amerikaanse afkomst, vijftien procent komt uit Spaansprekende landen en de rest van de vrouwen, vijf procent, is wit. De bevolking van de gevangenis is dus geen afspiegeling van de bevolking van de VS en dat zegt veel over de kansen die deze vrouwen hebben. Vierhonderd vrouwen gaan naar de gevangenisschool, waar ze een met de middelbare school vergelijkbare opleiding krijgen. Een van hun leraren vroeg ons om meditatiegroepen te begeleiden. In de gevangenis kunnen vrouwen hun godsdienst beoefenen. Er komt regelmatig een priester, dominee of imam. Een boeddhistische leraar komt er niet. De staat erkent het boeddhisme niet als godsdienst. Door wisselingen in de schoolleiding hebben we onze workshop op een gegeven moment “Overcoming Obstacles” (“Obstakels overwinnen”) moeten noemen maar inhoudelijk zijn we op dezelfde voet verder gegaan. De afgelopen vijf jaar konden we onze workshops blijven geven. De vrouwen die onze workshop volgen gaan allemaal naar de school in de gevangenis.

Slechts drie van onze cursisten noemt zich Boeddhist. Een deel van de vrouwen is gelovig en behoort tot een Christelijke kerk. Voor bijna niemand is hun geloof een probleem om aan de meditatiegroep deel te nemen. Rosalind, vurig baptist en altijd in de weer met de bijbel, had er wel moeite mee. Moest zij haar eigen geloof opgeven als je met boeddhisme aan de slag gaat – vroeg zij zich af. We legden haar uit dat het boeddhisme methoden aanreikt die je helpen om ook in je eigen geloof spiritualiteit op een dieper niveau te beleven. Toen had ze er vrede mee. Tijdens meditatie kon ze, net als de anderen, in de meditatiehouding zitten.